Na een lange dag rijden — inclusief koffie waarvan je je serieus afvraagt hoe die ooit door de kwaliteitscontrole is gekomen — kwamen we eindelijk aan. Midden in een bosrijk gebied stond een enorm kantorencomplex dat verrassend goed bewaard is gebleven. Voor zover ik heb kunnen achterhalen, maakte deze locatie ooit deel uit van het commandocentrum van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van de DDR, het MdI. Destijds viel het complex onder de hoogste geheimhouding en werd het gecamoufleerd als opleidingscentrum. Typisch DDR: niets mocht opvallen, terwijl ondertussen alles gecontroleerd werd.
De DDR, of Duitse Democratische Republiek, bestond van 1949 tot 1990 en stond volledig onder invloed van de Sovjet-Unie. Achter de Berlijnse Muur draaide alles om controle, discipline en staatsmacht. Hoewel het systeem na de val van het IJzeren Gordijn instortte, zijn de sporen ervan vandaag de dag nog steeds zichtbaar — zeker op plekken zoals deze.
Wat deze locatie zo bijzonder maakt, is hoe veel er nog intact is gebleven. Veel verlaten gebouwen zijn tegenwoordig compleet leeggeroofd of volgespoten met graffiti, maar hier hangt nog echt de sfeer van vroeger. Overal liggen vergeelde dossiers, stoffige archiefkasten en oude documenten verspreid. In sommige ruimtes staan zelfs nog originele bureaus, typemachines en propagandaposters. Het voelt alsof de medewerkers hier ooit opstonden, naar huis gingen en simpelweg nooit meer terugkeerden.
Wij, Eric en ik, vinden dit soort plekken natuurlijk geweldig. Het licht dat door kapotte ramen naar binnen valt, zorgt voor harde contrasten en mooie schaduwen. De lange gangen, symmetrische ruimtes en verweerde details maken het bijna onmogelijk om je camera weg te leggen. Zeker vroeg in de ochtend of vlak voor zonsondergang krijgt het complex een bijna filmische sfeer.
En zoals altijd gebeurt bij urbexfotografie, veranderde “we kijken even snel rond” al vrij snel in urenlang fotograferen vanuit nét een andere hoek. Nog één foto werd er al snel twintig. Of honderd.
Maar wat deze plek vooral bijzonder maakt, is het gevoel dat er nog hangt. Tijdens het rondlopen vraag je je constant af wie hier gewerkt hebben en welke gesprekken hier ooit gevoerd werden. Achter elke deur lijkt wel een stukje geschiedenis verborgen te zitten. Je loopt niet alleen door een verlaten gebouw, maar letterlijk door een stukje Koude Oorlog.
Dat maakt deze locatie veel meer dan alleen een mooie urbexspot. Het is een plek waar geschiedenis, verval en fotografie samenkomen — en waar we als fotografen met veel meer naar huis gaat dan alleen een volle geheugenkaart.
Herman mei 2026