Herman Kasper

My passion lies in travel photography and urbex. Abandoned places where time seems to stand still continue to fascinate me. Buildings where history still lingers in the air, as if the last residents only left yesterday. Peeling walls, rusty staircases and forgotten rooms immediately capture my attention. It is exactly this combination of beauty, decay and silence that makes urbex so special to me.

More than ten years ago, I started exploring urbex photography in Belgium, where there were still plenty of locations to discover at the time. Nowadays, my focus has shifted more towards former Eastern Europe. Everything there feels rawer, purer and less polished. Abandoned sanatoriums in Georgia and Armenia, a decaying theatre in East Germany or a deserted factory somewhere in Poland — these are places where the past still feels tangible.

Photographing people also remains special to me. Especially portraits of elderly people appeal to me. Faces marked by life experience often tell stories without the need for words.

My journeys are driven by curiosity. What lies beyond the horizon? To me, the world feels like a thick book. The Netherlands is a beautiful page, but there are so many other pages waiting to be discovered. Through both work and personal life, I have travelled extensively and lived abroad for longer periods. That has only deepened my interest in different cultures, people and stories.

One visit to an urbex location in Hungary perfectly captures why these journeys mean so much to me. Getting inside was easy; the door was open. Taking photographs was too. But when I wanted to leave, the exit was suddenly locked and a security guard appeared in front of me. He had seen what I was doing and knew it was forbidden. For a moment, there was silence. Then, without saying a word, he opened the gate.

That moment perfectly reflects what urbex means to me: the unknown, the tension, getting lost in places where almost nobody goes anymore — but above all, preserving small pieces of history before they disappear forever.

Mijn passie ligt bij reisfotografie en urbex. Verlaten plekken waar de tijd stil lijkt te staan blijven me fascineren. Gebouwen waar de geschiedenis nog voelbaar in de lucht hangt, alsof de laatste bewoners pas gisteren vertrokken zijn. Afbladderende muren, roestige trappen en vergeten ruimtes trekken direct mijn aandacht. Juist die combinatie van schoonheid, verval en stilte maakt urbex voor mij zo bijzonder.

Ruim tien jaar geleden begon ik met urbexfotografie in België, waar toen nog veel locaties te vinden waren. Inmiddels ligt mijn focus steeds vaker op het vroegere Oost-Europa. Daar voelt alles rauwer, puurder en minder gepolijst. Verlaten sanatoria in Georgië en Armenië, een vervallen theater in Oost-Duitsland of een verlaten fabriek ergens in Polen — het zijn plekken waar het verleden nog tastbaar aanwezig is.

Ook mensen fotograferen blijft bijzonder. Vooral portretten van ouderen spreken me aan. Gezichten vol levenservaring vertellen vaak meer dan woorden ooit kunnen doen.

Mijn reizen ontstaan vanuit nieuwsgierigheid. Wat bevindt zich achter de horizon? Voor mij voelt de wereld als een dik boek. Nederland is een prachtige pagina, maar er zijn nog zoveel andere bladzijden die wachten om ontdekt te worden. Door werk en privé heb ik veel gereisd en langere tijd buiten Nederland gewoond. Dat heeft mijn interesse in andere culturen, mensen en verhalen alleen maar versterkt. Op hermanenmieke.waarbenjij.nu delen we de verhalen van de reizen die ik samen met mijn partner Mieke de afgelopen decennia gemaakt hebben

Een bezoek aan een urbexlocatie in Hongarije vat voor mij perfect samen waarom deze reizen zo bijzonder zijn. Binnenkomen ging eenvoudig; de deur stond open. Fotograferen ook. Maar toen ik wilde vertrekken bleek de uitgang afgesloten en stond er plots een bewaker voor me. Hij had gezien wat ik deed en wist dat het verboden was. Even bleef het stil. Daarna opende hij zonder een woord de poort.

Dat moment typeert urbex voor mij. Het onbekende, de spanning, verdwalen op plekken waar bijna niemand meer komt — maar vooral het gevoel dat je kleine stukjes geschiedenis vastlegt voordat ze voorgoed verdwijnen.