Faces of Malaysia

At the end of 2023, we embarked on a journey of several months through Malaysia. Starting in Singapore, we travelled north along the west coast of the Malay Peninsula towards the Thai border. Our route took us through Malacca, Ipoh, Penang and Langkawi, gradually making our way north. From the very beginning, one thing was at the heart of our journey: street photography. We wanted to capture people in their own surroundings, without posing or direction, simply as everyday life unfolded naturally before our eyes.

Al snel merkten we dat Maleisië zich daar uitstekend voor leende. De sfeer was ontspannen, mensen stonden open voor een praatje en een camera werd zelden als een storend element gezien. Die toegankelijkheid maakte het gemakkelijk om contact te leggen en zorgde ervoor dat we ons al snel welkom voelden.

Maleisië telde in 2019 naar schatting 32,7 miljoen inwoners. Het grootste deel van de bevolking woonde op het schiereiland Malakka, terwijl Oost-Maleisië veel dunner bevolkt was. Meer dan zeventig procent van de inwoners leefde in stedelijke gebieden. De bevolking bestond uit verschillende etnische groepen. De Maleiers vormden met ongeveer zestig procent de grootste groep. Daarnaast leefden er veel Chinezen, die een belangrijke rol speelden in handel en industrie, en een grote Indiase gemeenschap, voornamelijk bestaande uit Tamils. Hun voorouders waren in de negentiende eeuw door de Britten naar Maleisië gebracht om op de plantages te werken.

Ook taalkundig was die diversiteit overal zichtbaar. In het dagelijks leven werd vooral Pasar-Maleis gesproken, terwijl de verschillende bevolkingsgroepen daarnaast hun eigen taal gebruikten. Ondanks de inspanningen van de overheid om Bahasa Malaysia verder te stimuleren, bleef Engels de belangrijkste taal binnen handel, onderwijs en rechtspraak. Dat maakte reizen en communiceren voor ons verrassend eenvoudig.

Religie speelde eveneens een belangrijke rol in het dagelijks leven. De soennitische islam was de officiële godsdienst en het staatshoofd vervulde tegelijkertijd de rol van religieus leider. Islamitisch godsdienstonderwijs was verplicht op de staatsscholen en de godsdienstvrijheid was, met name voor moslims, beperkt.

Toch waren het niet de cijfers of de achtergrondinformatie die ons het meest bijbleven, maar de mensen zelf. Overal werden we ontvangen met een glimlach. Wanneer we vroegen of we een foto mochten maken, volgde bijna altijd een vriendelijke instemming. Vaak ontstond daarna spontaan een gesprek, soms met handen en voeten, soms in het Engels, maar altijd met oprechte belangstelling.

Wat ons daarnaast opviel, was hoe vanzelfsprekend fotografie deel uitmaakte van het dagelijkse leven. Mensen maakten voortdurend foto's van elkaar, van familie, vrienden of simpelweg van een mooi moment op straat. Vrijwel direct verdwenen die beelden op sociale media. Daardoor leek de camera overal geaccepteerd en lag de drempel om gefotografeerd te worden veel lager dan we uit Nederland gewend waren.

Juist dat maakte Maleisië voor ons tot een waar paradijs voor straatfotografie. Niet alleen vanwege de kleurrijke omgeving, de levendige markten en de mix van culturen, maar vooral door de ontspannen houding van de mensen. Fotograferen voelde nergens geforceerd of ongemakkelijk. Integendeel, het was iedere dag opnieuw een plezier om met camera in de hand door de straten te dwalen en het dagelijkse leven vast te leggen.

Die openheid, gecombineerd met de enorme culturele diversiteit, maakte Maleisië tot een bestemming die ons als fotografen nog lang zou bijblijven.

Herman juni 2026.