Het bunkercomplex diende destijds als uitwijkcommandocentrum van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van de DDR, het zogenaamde MdI. Vanuit deze verborgen commandopost zouden in crisissituaties onder meer de Volkspolizei, brandweer, civiele bescherming en diverse paramilitaire eenheden worden aangestuurd. Zelfs DDR-minister Friedrich Dickel zou hier in oorlogstijd zijn commandocentrum hebben gehad.
De bouw van het complex begon rond 1983. Om de werkelijke functie verborgen te houden, werd het officieel aangeduid als een ‘opleidingsobject’. Achter deze onschuldige benaming ging echter een indrukwekkend netwerk van drie ondergrondse bunkers schuil, verbonden door een tunnelsysteem van ongeveer 260 meter lang. In geval van oorlog konden hier zo’n tweehonderd officieren en medewerkers volledig afgesloten van de buitenwereld opereren.
Terwijl ik door de lange gangen en technische ruimtes dwaal, valt vooral de beklemmende sfeer op. Het is moeilijk voor te stellen hoe mensen hier weken of misschien zelfs maanden onder de grond zouden hebben geleefd. Verstoken van daglicht en frisse lucht, afhankelijk van ventilatieschachten en kunstlicht. ’s Avonds het licht uitdoen om te slapen, ’s morgens weer ontwaken in exact dezelfde omgeving. Werken zonder enig zicht op de buitenwereld en voortdurend in onzekerheid verkeren over wat zich boven de grond afspeelde.
Die gedachte laat me niet los. Mijn verbeelding vult de lege ruimtes met de mensen die hier ooit hun dagen zouden hebben doorgebracht. Hun leven moet hebben bestaan uit een strak ritme van werken, wachten en hopen. Geen uitzicht, geen zonlicht, geen gevoel van tijd. Het zijn geen vrolijke beelden, maar ze geven deze plek wel een extra dimensie. Juist daarom waardeer ik de mogelijkheid om een kijkje te krijgen in deze verborgen wereld.
Wat deze locatie voor mij als fotograaf en urbexliefhebber zo bijzonder maakt, is het hoge niveau van authenticiteit. Oude kabelgoten, controlekamers, technische installaties en verweerde bewegwijzering zijn nog altijd aanwezig. Ze herinneren aan een tijdperk waarin geheimhouding en militaire paraatheid centraal stonden. Tegelijkertijd heeft de tand des tijds zijn sporen nagelaten. Vocht, roest en verval hebben het complex langzaam teruggewonnen en geven de bunker een rauwe, bijna filmische uitstraling.
Voor liefhebbers van geschiedenis, urbex en fotografie is deze verborgen DDR-locatie een absolute parel. Tijdens mijn bezoek liepen de zichtbare werkelijkheid en mijn gedachten over het leven van toen voortdurend door elkaar. Juist die combinatie van tastbare geschiedenis en persoonlijke verbeelding maakt deze plek onvergetelijk.
Herman juni 2026